19.زلزله. از کتاب پروانه ها هم عاشق می شوند. مژگان یادگاری

این روزها دلش تکان های بدی داشت و بعد از زلزله ی شب قبل یک جوری تر شده بود.

شبیه استکان های چای نذری روضه ها مدام پر و خالی می شد...داغ لب به لب،و بعد سرد و یکهو خالی و هیچ کدام از اینها ربطی به زلزله ی دیشب نداشتند.هر چند که بعد از دیشب مدام حس میکرد که مرده،همه مرده اند و حالا داشت توی یک جهان موازی زندگی می کرد.

 حس خاصی داشت.معجونی از ترس و غم و دلشوره و نگرانی و گناه و حسادت و...

                         صدای زنگ موبایلش ...باز هم خودش بود.معجونش را کنار گذاشت و بی اختیار لبخند زد.

این روزها اعصاب غیر ارادی اش بیش از حد کار میکردند.سرد،گرم،لرز،عرق،اشک،بغض،لبخند و ...و هرمون های بدنش هم که  دیگر دیوانه شده بودند.

داغ کرد دوباره!همه اش کار  همین مرد بود. همین مردی که حالا اس ام اس داده بو د و گفته بود:«یه آرزو کن...همین الان»چشمانش را بست.آرزوها توی مغزش خودشان را به هر طرفی می زدند و همدیگر را هل میدادند.

دلش آشوب شد.آرزوهایش هم حتی با این مرد تبانی کرده بودند.لبخند زد و به یاد لبخند مهربان مرد وقتیکه به دیگران می زد افتاد.طوری مرد را دوست داشت که حتی خودش هم نمیدانست چطوری است و طوری عاشق مرد بود که دوست داشت مرد همان طور عاشق آدم دیگری بشود. . .ولی به فکر عاشق شدن مرد که می افتاد،دیوانه میشد.

مرد به او حس خوبی می داد...حسی که حتی سخت تر از گفتن حسش بعد از زلزله بود.

همه چیز مرد برای او فرق داشت،یعنی حتی اگر سلام میکرد،سین و لام و الف و میم اش انگار از یک دنیای دیگر آمده باشد.

چشمانش را بست .نفس عمیقی کشید و آرزو کرد.آرزویش در مورد مرد بود که حالا رفته بود آن طرف دنیا چون شنیده بود که دختری در آنجا شبیه خودش وجود دارد.

بغض کرد و قرص هایش را با آب زیادی سر کشید....و یکهو از عجله ای که برای گفتن آرزویش کرده بود بیشتر به هم ریخت،ولی به مرد که فکر کرد آرام گرفت و از آرزویش خوشحال شد.

به مرد فکر کرد که این روزها تنها بود و حواسش به خودش نبود و دلش دوباره ریش شد.

دلش این روزها برای تنهایی مرد ریش تر میشد.همیشه کنارش نبود که مواظبش باشد ومرد که مواظب همه بود،مواظب خودش نبود .مرد آنقدر خوب بود که حیف بود او را برای خودش آرزو کند. مرد را شاد و آرام میخواست. نه کنار خودش که هر جا و کنار هر کسی، فقط شاد و آرام. . .ولی کنار دیگری بودن مرد هم دیوانه اش می کرد.

دختر همین طور که به خاطر آرزویی که برای تنها نماندن مرد کرده بود،به خودش می بالید،از ترس بر آورده شدنش توی دلش داشت به خودش می پیچید.

 ناگهان این فکر بی ربط توی سرش آمد«نکنه خدا باشه» وبعد آرام تر فکر کرد«استغفر الله» .

اگر مادر بزرگش بود میگفت:«نرمه ی بین انگشت شصت و اشارتو گاز بگیر بزن پس کله ت،تا آدم شی.»مادر بزرگ داشت توی حیاط با گلها ور میرفت.

«ولی من که آدم نمی شم»آنقدر این جمله را بلند گفت که مادر هم از توی آشپزخانه شنید.مادر ملاقه توی دستش داشت چیزی را هم میزد.حتی برنگشت نگاهش کند.

            خودش هم می دانست ،خدا هم میدانست که آدم نمی شود، برای همین بود که این اواخر کاری به کارش نداشت.

این روزها کمتر از همیشه شبیه آدم ها بود...

به گوشیش نگاه کرد.مطمئن بود اس ام اس بعدی توی راه است.همیشه قبل از اینکه بیاید حس میکرد.

آمد:«آرزوت بر آورده شد»بابغض چشمانش را بست.

هدفون را توی گوشش گذاشت وبرای خودش یک قهوه ی اسپرسو ریخت ونشست روی صندلی راک و تاب خورد.

مطمئن بود آهنگ که تمام شود اس ام اس بعدی هم آمده نشسته توی گوشی کنار پایش و با او تاب میخورد.

                 آهنگ تمام شده بود و اس ام اس هم آمده بود ولی تاب نمی خورد.«ما داریم بر میگردیم».اولین باری بود که کلمه ی «ما» را دوست نداشت.

خالی شد از هر حسی که داشت وبغض کرد.

از خدا لجش گرفته بود که همیشه به آرزوهای احمقانه اش زود گوش می داد.از خدا که انگار آن بالا بیکار ایستاده بود تا او لب تر کند و چیز احمقانه ای که دختر  میخواهد را برایش از آن بالا پرتاب کند پایین.با شدت پرتاب کند پایین.طوری که حتی نتواند جاخالی بدهد.

بابا داشت تلویزیون تماشا میکرد.

با بغض گفت:«یعنی خدا تو شوخی و چاپلوسی کردن حالیت نیس؟. . .من فقط می خواستم بگم خیلی آدم خوبیم و واسه اون هیولا آرزو های خوب دارم.حالا که زود بر آورده میشه،میخوام دیشب بشه. نیمه شب بشه»و چشمانش را بست و  بقیه اش را نگفت،ولی این بار توی دلش خواست،تا قبل از اینکه مردبرگردد؛

شبی،نیمه شبی،ساعت 3:35 بامداد باشد وزلزله ای 7 ریشتری و او زیر آوار با چشمانی بسته و جهانی موازی...

ویکهو این فکر آمد توی ذهنش:که دیشب کجا دختری که منتظر مردی بوده  هدفون توی گوشش پر از آشفتگی و آشوب زیر آوار مانده؟

                 صدای فریادی از دورتر  به گوش رسید:«اینجا روی صندلی یه دختر زیر آوار مونده»

                                                                                                                     دی89.کیش...